Ваҳдати миллӣ кафили соҳибистиқлолӣ, сулҳу оромӣ ва суботи Тоҷикистон мебошад

ДУШАНБЕ, 20.06.2026 /АМИТ «Ховар»/. Таърихи давлатдории миллати тоҷик шоҳиди рӯйдодҳои сарнавиштсозест, ки ҳар кадоме дар ташаккули ҳувият ва соҳибихтиёрии мо нақши бориз доранд. Дар ин миён, Ваҳдати миллӣ ва имзои Созишномаи умумии истиқрори сулҳ ва ризояти миллӣ дар Тоҷикистон аз муқаддастарин ва бузургтарин дастовардҳои замони Истиқлолӣ ба шумор меравад. Маҳз ин рӯйдоди таърихӣ ҷумҳурии моро аз вартаи парокандагӣ наҷот дода, заминаи устуворро барои рушди устувори иқтисодӣ, сиёсӣ, иҷтимоӣ ва илмию фарҳангӣ фароҳам овард.

— Ваҳдати миллӣ барои Тоҷикистон танҳо як мафҳуми идеологӣ нест, балки он кафили зинда мондани давлат ва миллат аст. Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо ҷасорату матонати беназири сиёсияшон тавонистанд, ки хоҳишу иродаи халқро муттаҳид созанд.

Маҳз бо кӯшишҳои пайгиронаи Пешвои миллат муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон миллати парешон сарҷамъ омад, мамлакат обод шуд ва имрӯз дар чеҳраи ҳар фарзанди тоҷик нишоту хурсандӣ ва сулҳу ваҳдат пойдор аст. Мо — тоҷикону тоҷикистониён бояд дар атрофи Сарвари дурандеши худ муттаҳид шуда, бо меҳнати софдилонаю содиқонаамон ватани азизамон Тоҷикистонро обод гардонем.

Ваҳдати миллӣ ба саҳифаҳои таърихи халқи тоҷик ҳамчун замони нави пешрафт ва ташаккулёбии давлатдории тоҷикон ворид гардид. Ин ҷашни фархунда дар ҷомеаи мо тимсоли сулҳу субот, якдилӣ, ҳамдигарфаҳмӣ, сарҷамъӣ ва осоиштагӣ ба ҳисоб рафта, боиси рушди ҳамаи соҳаҳои мамлакат ва масъулияти дастаҷамъона барои зиндагии дурахшони ҳозираву оянда дар Тоҷикистон аст.

Агар мо ба фарҳанг нигарем мебинам, ки вожаи «ваҳдат» дар он ҷо ба маънои ягонагӣ омадааст. Аз ин рӯ мо шаҳрвандон пеш аз ҳама бояд якдилу яктан ва якҷо бошем. Вақте, ки ҷамъият муттаҳид аст, вақте ки мо муттаҳид ҳастем, пуртавон ба ҳама амали нек ва шоиста мегардем ва ба пешравиҳо комёб мешавем. Ваҳдат ва ягонагӣ аз рукнҳои дӯстӣ, рафоқат, интизоми хуб, ҳамбастагӣ ва эҳтироми ҳамдигарӣ иборат буда, арзиши олӣ доштани ҳаёт ва худи инсонро ифода мекунад. Аз ин ҷост, ки Ваҳдати миллӣ кафили соҳибистиқлолӣ, сулҳу оромӣ ва суботи мамлакат мебошад. Ваҳдати миллӣ, истиклолияти давлатии тоҷиконро нигоҳ дошта, барои расидан ба вазифаҳои дар наздаш гузоштаи он мусоидат менамояд.

Ваҳдати миллӣ барои ҳар фарди ҷомеаи ҷумҳурӣ ҳамчун дастоварди бебаҳо ва неъмати худододӣ буда, нигоҳ доштани он барои мо қарз ва ифтихор аст.

Ваҳдати миллӣ на танҳо натиҷаи истиқлолияти давлатӣ, балки мисли ғояи умумимиллӣ дар қатори мафҳумҳои озодӣ, истиқлолият ва сулҳу субот пазируфта шудааст. Он чун як омили пешрафти сиёсати давлатӣ монанди қутбнамо дар тафаккури мардуми Точикистон нақши муҳим мебозад.

Дар шароити кунунӣ, ки ин қадар ҷаҳон дар ҳолатҳои ҳассос қарор дорад, ҳамдигарфаҳмию таҳаммулпазирӣ дар давлатдории миллӣ муҳимтар аз ҳама гаштааст. Зеро, якдигарфаҳмию ҳамдилӣ ҳар гуна муқовимату низоъро аз байн мебарад.

Маҳз дар сояи ваҳдат сохтори қонунии ҳокимияти давлатӣ барқарор гардида, Конститутсияи ҷумҳурӣ қабул шуд ва Тоҷикистон ҳамчун субъект ва узви баробарҳуқуқи ҷомеаи ҷаҳонӣ эътироф гардид. Имрӯз рушди устувори мамлакат бевосита ба ҳамин суботи сиёсӣ ва амнияти комил, ки маҳсули ваҳдат аст, вобастагӣ дорад.

Ҳеҷ як давлат бидуни сулҳу субот наметавонад ба пешрафти иқтисодӣ даст ёбад. Саҳми Ваҳдати миллӣ дар татбиқи чор ҳадафи стратегии ҷумҳурӣ — таъмини истиқлолияти энергетикӣ, раҳоӣ аз бунбасти коммуникатсионӣ, ҳифзи амнияти озуқаворӣ ва саноатикунонии шитобдеҳи мамлакат бениҳоят бузург аст. Бунёди неругоҳҳои бузург, аз ҷумла «Роғун», сохтмони роҳҳои мошингарди байналмилалӣ, роҳҳои мошингард ва тунелҳо, ки манотиқи мухталифи ҷумҳуриро ба ҳам пайвастанд, маҳз дар шароити осоишта ва ҳамдилии мардум имконпазир гардиданд. Ваҳдат боиси афзоиши эътимоди сармоягузорони хориҷӣ ва рушди бахши хусусӣ дар Тоҷикистон шуд.

Ҳамчун роҳбари муассисаи таҳсилоти олии касбӣ, мехоҳам махсус таъкид намоям, ки маориф ва илм ҳамеша дар меҳвари сиёсати созандаи Пешвои миллат қарор доранд. Муҳити орому осоиштаи ҷумҳурӣ имкон дод, ки инфрасохтори соҳаи маориф ба куллӣ тағйир ёбад. Садҳо муассисаҳои таълимии муосир бунёд гардида, заминаҳои моддию техникии донишгоҳҳо мустаҳкам карда шуданд.

Имрӯз вазифаи асосии мо — аҳли илму маориф, дар он чиз зоҳир мешавад, ки ғояҳои Ваҳдати миллӣ ва худшиносиро ба қалби насли ҷавон ҷой кунем. Рушди устувори Тоҷикистон дар замони муосир ба сармояи инсонӣ, яъне ба мутахассисони дорои дониши баланди илмӣ, лаёқати технологӣ ва ҳисси баланди ватандӯстӣ вобаста аст.

Дар шароити ҷаҳонишавӣ ва шиддат гирифтани бархӯрдҳои геополитикӣ дар ҷаҳон, ҳифзи Ваҳдати миллӣ аҳамияти дучанд пайдо мекунад. Ҷавонони мо, ки ояндаи ин давлатанд, бояд зиракии сиёсиро аз даст надиҳанд. Маҳз муассисаҳои таълимӣ вазифадоранд, ки насли ҷавонро дар руҳияи эҳтиром ба арзишҳои миллӣ, муқовимат ба андешаҳои ифротӣ ва бегонапарастӣ тарбия намоянд. Иттиҳоду ҳамбастагии мо бузургтарин сипар дар баробари ҳар гуна хатарҳои беруна аст.

Сулҳу ваҳдат чун омили сарнавиштсоз, пойдевори ҳастии миллат ва арзишҳои муқаддаси миллӣ ҷовидона боқ